http://iosonopronto.blogspot.com/2011/08/amb-les-ulls-plens-de-fred-i-enyoranca.html
Amb els ulls plens de fred i enyorança t’he recordat rient al meu costat...
La gente cambia y no se nunca si para bien o para mal…
La gente cambia y madura. Maduramos no porque queremos simplemente porque debemos.“Crecer”… esa palabra antes me resultaba maravillosa, ahora me parece horrible. Quería crecer para compartir con mis amigas los triunfos y los fracasos, quería crecer para poder salir de fiesta con ellas, para trabajar y hacer todo aquello que hacían las chicas de aquellas películas… pero las cosas no siempre son como uno espera que sucedan.
De niña soñaba con crecer, ahora solo quiero parar el tiempo. Me sentía tan cómoda con ellas. Éramos tan naturales e infantiles…. Me encantaba imaginar un mundo aparte, solo nuestro. Me sentía completamente inmortal cuando decíamos: para siempre. Ahora sé que "siempre" es mucho tiempo… y que un mundo aparte es ser soñadora e ilusa.
Alguien alguna vez me dijo: tranquila, pasará mucha gente por tu vida… unos vendrán y se quedaran mucho tiempo… pero con el tiempo desaparecerán. Otros pasaran poco tiempo contigo pero los recordarás toda tu vida. Otros simplemente pasarán por tu vida y ni te darás cuenta porque esos son los que formaran parte de esta, tu vida, los que no hacen falta recordarlos porque siempre van a estar ahí…